Łoś - występuje na północy Europy i w północnej Azji. Jest największym ssakiem z rodziny jeleniowatych żyjącym w Polsce. Jest dość rzadkim gatunkiem na obszarze całego kraju. Swoją ostoję ma jednak w północno-wschodnim regionie naszego państwa. Od pozostałej zwierzyny płowej wyróżniają go wyjątkowo długie nogi oraz charakterystyczne poziome, a nie jak u innych zwierząt pionowe - poroże. Wyrasta ono samcom po pierwszym roku życia. Poroże jest wtedy niewielkie. Z biegiem lat rośnie coraz bardziej i może przybrać kształt łopat lub badyli podobnych do poroża jelenia. Częściej spotykane w naszym kraju są właśnie te drugie. Poroże łosia może mierzyć nawet 1,5-2 m rozpiętości i ważyć do 20 kg. Zostaje ono zrzucone przez zwierzę po okresie godowym. Cechą charakterystyczną tego ssaka jest kształt pyska. Duża głowa jest osadzona na krótkiej szyi, a górna mięsista warga opada na dolną. Zwierzę ma krótką brodę. Sierść łosia jest jednolicie ciemnobrązowa, a nogi mają białawy odcień. To duże zwierzę o wysokości sięgającej 2 m, może ważyć kilkaset kg - samiec nawet ok. 500-700 kg, samice zwykle dużo mniej. Łoś zamieszkuje tereny podmokłe porośnięte lasem. Jest typowo leśnym zwierzęciem. Bardzo lubi pływać, nawet nurkuje w poszukiwaniu pożywienia, dlatego osiedla się w pobliżu jezior, bagien, torfowisk i mokradeł. Zawsze jednak w pobliżu zadrzewień. Żyje samotnie lub w małych liczących kilka osobników grupkach. Są to najczęściej matki z dziećmi, również podrośniętymi, albo też kilka samców tworzących chmarę. Ssaki te są najbardziej aktywne rano i wieczorem. Mają dobry węch i słuch, ale słabszy wzrok. Poruszają się zwykle powoli, spokojnym krokiem. Są płochliwe a uciekając mogą rozwinąć prędkość 60 km/h. Gody łosia nazywamy bukowiskiem. Trwają od września do października. Samica osiąga dojrzałość płciową w drugim a samiec w trzecim roku życia. Ciąża trwa ok. 335 dni. Samica (klępa) rodzi zwykle 1-2 młode (łoszaki), rzadziej 3. Pokarm dla łosia stanowią młode pędy drzew i krzewów, kora, rośliny wodne oraz gałązki drzew liściastych i iglastych. Smakują mu także igły sosen i jodeł. Budowa jego ciała znacznie ułatwia mu zdobywanie pokarmu. Dosięga bowiem gałęzi na wysokości 2 m, pomagając sobie chwytną górną wargą i silnym, ruchliwym językiem. Latem potrzebuje najwięcej pokarmu i zjada głównie rośliny zielone, podwodne i błotne. Dzięki objęciu tego gatunku ochroną, liczba osobników występujących w naturalnym środowisku w Polsce stale wzrasta.

Najliczniej w naszym województwie łosie występują w dolinie Biebrzy. Mieszka tam ok. 650 osobników. To naprawdę duża liczba w porównaniu do innych regionów Polski, gdzie występują populacje liczące ok. 150 sztuk. Poza tym zwierzęta te lubią przebywać w podmokłych lasach, borach bagiennych i olsach. Łoś zamieszkuje również Puszczę Białowieską, a w Białowieży można go zobaczyć na wybiegu w Rezerwacie Pokazowym Żubrów.