Orlik grubodzioby - jest dużym wędrownym ptakiem zamieszkującym tereny od północno-wschodniej Europy do wschodniej Azji. We wrześniu odlatuje na zimowiska do Afryki, Azji Mniejszej i południowej. Do nas przylatuje w kwietniu. Biotop orlika grubodziobego stanowią bagna i jeziora otoczone lasami, torfowiska oraz rozległe łąki z terenami podmokłymi. Jest jednym z najrzadszych polskich ptaków drapieżnych i najmniej poznanym ze względu na skryty tryb życia. Jest bliskim krewniakiem dość licznie u nas występującego orlika krzykliwego. Trudno je rozróżnić niedoświadczonemu obserwatorowi. Orlik grubodzioby jest jednak nieco większy od swojego kuzyna. Ma ciemnobrązowe połyskliwe upierzenie, a skrzydła od spodu brunatne. Poza tym różnią go od orlika krzykliwego białe plamki na wierzchniej stronie kupra. Choć nie zawsze występują. Obie płcie są jednakowo ubarwione. Ma silny ciemny dziób i żółte szpony. Średnie wymiary ptaka to ok. 65-70 cm długości i 160-180 cm rozpiętości skrzydeł. Samice są zwykle większe i ważą ok. 1,8-3,0 kg, natomiast samce 1,6-1,9 kg.

Gody Orlika grubodziobego przypadają na wiosnę. Podczas toków ptak wzbija się wysoko w powietrze i nurkuje w dół powtarzając tę sekwencję kilkakrotnie. Jaja, najczęściej 2, są składane pod koniec kwietnia, gdy gniazdo jest gotowe do użytku. Wysiadywaniem ich zajmują się oboje rodzice przez 38-42 dni. Potomkowie opuszczają dom po 50-60 dniach. Zwykle przeżywa tylko jedno pisklę. Najchętniej wybieranym miejscem na gniazdo jest solidne, mocne i wysokie drzewo liściaste. Zostaje ono zbudowane z mocnych gałęzi i wyścielone mniejszymi patyczkami i liśćmi. Para używa go przez kilka lat. Ptak ten żywi się niewielkimi ssakami (w tym gryzoniami), ptakami (nawet sporych rozmiarów), gadami i płazami, nie gardzi padliną. Jego terenami łowieckimi są przeważnie łąki w pobliżu lęgowisk. Ma kilka technik łowieckich, są to: poszukiwanie ofiary z powietrza, przyczajenie i oczekiwanie oraz aktywna wędrówka piesza wśród traw łąki. Orlik grubodzioby jest objęty ścisłą ochroną gatunkową, a wokół jego gniazd obowiązuje strefa ochronna o promieniu 200 m. Chronione są również środowiska jego żerowania. Wykaszanie łąk ma na celu zapobiegnięcie ich zarastaniu przez krzewy i większe rośliny. Dzięki temu ptaki mają idealne miejsce na łowisko.

Obecnie jego zasięg występowania w Polsce to praktycznie tylko Podlasie, choć występował jeszcze na Lubelszczyźnie i w Bieszczadach. Dolina Biebrzy to doskonałe miejsce obfitujące w pokarm oraz bezpieczne miejsce na założenie gniazda z dala od człowieka. Dlatego ptak ten upodobał sobie ten obszar. Jest skrajnie nielicznym ptakiem lęgowym, gdyż na Biebrzy gniazduje tylko 10 par. Świadczy to o bogactwie i niedostępności tego regionu, bo populacja tego ptaka w naszym kraju liczy tylko ok. 15 par! Najłatwiej go dostrzec podczas łowów przy ładnej pogodzie, w godzinach przedpołudniowych, a szczególnie intensywnie poluje między godziną 10 a 14.