Puszcza Białowieska stanowi unikalny na skalę Europejską kompleks leśny, ponieważ jest ostatnim lasem nizinnym na tym kontynencie. Puszcza leży na granicy Polski oraz Białorusi i zajmuje ok. 1250 km². Jej polska część zajmuje 580 km².

Zachowały się tu niezmienione ekosystemy, w które nie ingerował człowiek, a bogactwo fauny i flory stanowi klejnot w koronie przyrody Polski. Dlatego na jej terenie utworzono 20 rezerwatów. Najcenniejszy na tym obszarze jest Białowieski Park Narodowy. Sercem puszczy jest przylegający do granicy z Białorusią fragment ponad 500-letniego lasu. W tym miejscu utworzono Rezerwat Ścisły Białowieskiego Parku Narodowego.

Żyje tu nadal wiele gatunków zwierząt i roślin, które nie występują już w innych lasach. W Puszczy Białowieskiej stwierdzono dotąd gniazdowanie 178 gatunków ptaków, w tym aż 107 to gatunki typowo leśne. Obecność wielu z nich świadczy o nienaruszonym stanie siedlisk Puszczy. Gniazduje tu ponad dwadzieścia gatunków ptaków drapieżnych i sów (w tym gadożer, orlik krzykliwy, orzełek włochaty, sóweczka, włochatka), duża liczba dziuplaków (włącznie z dzięciołami trójpalczastym i białogrzbietym, muchołówkami białoszyją i małą), jarząbki, żurawie i bociany czarne. Już choćby tylko ze względu na bogatą faunę ptaków, ten masyw leśny został uznany za ostoję ptaków o randze globalnej.

Puszcza Białowieska jest także jedynym miejscem w Europie, gdzie przetrwał pełny zespół ssaków kopytnych (wraz z żubrem i łosiem), a także bogaty zespół ssaków drapieżnych (z wilkiem i rysiem). Różnorodność innych grup zwierząt i roślin jest równie duża. Dotąd stwierdzono tu ponad 10 tysięcy gatunków bezkręgowców (głównie owadów).

W Puszczy Białowieskiej wiele drzew osiąga imponujące rozmiary (świerki - 55 m, sosny, jesiony i lipy - 42-45 m) i grubość (dęby - 720 cm, lipy - 600 cm). Dominującymi gatunkami w drzewostanie są: świerk pospolity, sosna zwyczajna, olsza czarna, dąb szypułkowy, brzoza brodawkowata i omszona. Rzadziej występują jesion wyniosły, lipa drobnolistna, klon zwyczajny, topola osika i wiązy. Cechą charakterystyczną drzewostanów puszczańskich jest ich różnorodna struktura wiekowa. Ich średni wiek szacuje się na około 80 lat i 130 lat. Niektóre najstarsze dęby pamiętają nawet czasy Władysława Jagiełły! Flora puszczy imponuje więc różnorodnością gatunkową jak i stanem pierwotnym. Stwierdzono tu ponadto występowanie 26 gatunków drzew, 56 gatunków krzewów i 14 krzewinek oraz około 1000 innych gatunków roślin naczyniowych i 3000 gatunków grzybów.